سیلیکون

از جمله پلیمرهای مصنوعی است که اغلب طی روشی سه مرحله ای )سنتز کلروسیلان ، هیدرولیز کلروسیلان و پلیمریزاسیون و تراکم( سنتز شده و از نظر ساختاری به شکل خطی، حلقه ای ، شاخه دار، شبکه ای و رزین ها تقسیم بندی می شوند . زنجیره اصلی این پلیمر ، شامل اتم های اکسیژن و سیلسیم بوده و بسته به نوع زنجیره آلکیلی متصل به اتم سیلسیم خواص متفاوتی خواهد داشت . به طور مثال قرار گرفتن گروه های فنیلی و هالوژنی به عنوان شاخه جانبی، هر یک به ترتیب باعث افزایش مقاومت در برابر تششعات و افزایش پایداری در برابر حلال ها می شود. به طور کلی پیوند های سیلوکسان) (Si-O-Si موجود در اسکلت اصلی این پلیمر نسبت به پیوندهای کربنی ) (C-C پایدارتر بوده، بنابراین لاستیک های سیلیکونی نسبت به پلیمرهای آلی مقاومت حرارتی ، پایداری شیمیایی و خواص عایقی منحصر به فردی را برای کاربردهای مختلفی همچون صنایع نظامی ، خودروسازی ، الکتریکی، ساختمانی، تجهیزات پزشکی و … را دارا می باشند. پلیمرهای سیلیکونی با استفاده از روش پلیمریزاسیون حلقه گشا (Ring-Opening Polymerization) سنتز می شوند.

زنجیره اصلی این پلیمر متشکل از اتمهای سیلسیم (Si) و اکسیژن (O) می باشد که دارای شاخه های جانبی متنوعی می باشد. لاستیک های سیلیکونی دارای ویژگی های منحصربفردی هستند از جمله اینکه دارای خواص مکانیکی بسیار مطلوبی بوده و بر اساس نوع کاربرد می توانند با با درجه سختی های مختلفی در بازه ۱0 تا 90 (Shore A) سنتزگردند، همچنین دارای خاصیت فرایندپذیری ویژه ای در فرایند قالب گیری، پرس، تزریق می باشند. سیلیکون ها در حلال های آروماتیک زایلن، تولوئن و نیز در ایزو پروپیل الکل حلالیت خوبی از خود نشان می دهند. لاستیک های سیلیکونی به دلیل دارا بودن تنوع بسیار زیاد، در محدوده وسیعی از صنایع از جمله صنایع برق و الکترونیک ، خودرو ، نظامی،هوا فضا ، تجهیزات پزشکی، ساختمانی ، لوازم خانگی ، صنایع روشنایی و … کاربرد دارند.